روایت نوجوان کرجی از نخستین طلای جهان ایران در جنگ رمضان

پایگاه خبری تحلیلی آوای کرج، گروه‌ استان‌ها: حمیدرضا عبدالمنافی_ فروردین امسال، در روزهایی که آسمان چند شهر ایران زیر سایه موشک و بمباران بود و صدای آژیر خطر بیش از هر صدای دیگری در گوش‌ها می‌پیچید، محمد عرفان خدایی، نوجوان ۱۶ ساله تکواندوکار ساکن کرج، بی‌آنکه لحظه‌ای در تصمیم خود تردید کند، راهی ازبکستان شد.
مقصد، شهر تاشکند بود؛ میزبان پانزدهمین دوره رقابت‌های قهرمانی تکواندوی نوجوانان جهان. خدایی قرار بود نامش در تاریخ ورزش ایران ثبت شود؛ نخستین طلای ایران در سال ۱۴۰۵.
پانزدهمین دوره رقابت‌های تکواندو قهرمانی نوجوانان جهان، دوشنبه ۲۴ فروردین‌ماه در مجموعه ورزشی المپیک تاشکند پیگیری شد؛ رقابتی با حضور ۹۸۶ تکواندوکار از ۱۱۵ کشور جهان، که محمد عرفان خدایی در وزن ۵۵- کیلوگرم، به‌عنوان نماینده‌ای از کشوری درگیر جنگ، قدم به قدم مسیر خود را تا قله آن پیمود و نخستین مدال طلای ایران در این دوره از رقابت‌ها را کسب کرد.

اردو رامسر زیر سایه بمباران
خدایی در گفت‌وگو با پایگاه خبری تحلیلی آوای کرج، از روزهایی گفت که برای اعزام به این مسابقات آماده می‌شد؛ روزهایی در بحبوحه جنگ. او تعریف کرد که اردوی آماده‌سازی‌اش در استان مازندران و در شرایطی برگزار شد که کشور هر لحظه زیر موشک بود و احتمال شهادت یا کشته شدن وجود داشت.
اردو نزدیک به سی تا سی‌وپنج روز به طول انجامید؛ به گفته او، با وجود شرایط جنگی، اردو در مازندران خیلی خوب برگزار شده بود. وقتی از او پرسیده شد آیا از احتمال اصابت موشک به اردو ترسی نداشت، صریح پاسخ داد که بالاخره ترس بود، اما پشتکاری که پشت آن آمادگی بود و تلاشی که کرده بودند، می‌ارزید به آن طلای جهان و به اهتزاز درآوردن پرچم کشور در آن دوران؛ آن ترس و استرس را با تمام وجود به جان خریدند.
خدایی گفت هر ورزشکار حرفه‌ای آرزو دارد یک‌بار پرچم کشورش را در سرزمینی غریب به اهتزاز درآورد و غرور و غیرت ایرانی را به همه کشورها نشان دهد؛ و او نیز همین آرزو را داشت که در این مسابقات پرچم کشورش را به اهتزاز درآورد. به گفته او، با لطف خدا و دعای مردم، به این دستاورد رسید.

سه روز راه زمینی تا ازبکستان
یکی از بخش‌های شنیدنی گفت‌وگو، روایت مسیر دشوار اعزام او بود. خدایی گفت زمانی که برای مسابقات راهی ازبکستان شدند نیز باز ایام جنگ بود و مسیر هوایی بسته بود؛ به همین دلیل از مازندران با اتوبوس و از مسیر زمینی، به سمت خوی حرکت کردند و تقریباً هفده تا هجده ساعت در راه بودند.
او گفت با وجود اینکه رفتن زمینی به‌جای هوایی سخت بود، طبیعتاً چاره‌ای نبود؛ آنها سه روز تمام در راه بودند تا به ازبکستان برسند و پس از چند روز استراحت، مسابقات را انجام دادند.
خدایی همچنین توضیح داد که تنها یک روز پیش از مسابقه رسیدند و عملاً زمان چندانی برای ریکاوری نداشتند.
او در ادامه به این نکته اشاره کرد که هر ورزشکاری که به آن سطح از مسابقات می‌رسد، خیلی زحمت کشیده و انتظار دارد به‌اندازه همان زحمت، نتیجه هم بگیرد.
به گفته این قهرمان جهان، تیم ملی به سختی به آن درجه رسیده بود و هیچ‌یک از ده بازیکن تیم ملی دوست نداشتند اعزام نشوند؛ آنها می‌خواستند در آن دوره جنگ، در کشوری غریب، پرچم ایران را به اهتزاز درآورند و بگویند هیچ جنگی مانع اعزام تیم ملی و برافراشته شدن پرچمشان نمی‌شود.

خدایی مسیر خود تا فینال را با اقتدار طی کرد. او در دور نخست، «آستورگا ملگار» از السالوادور را با نتیجه ۲ بر صفر شکست داد و در ادامه برابر «پراکاش» از مالزی نیز به همین نتیجه رسید. در مبارزه سوم، «گجیکاج» از آلبانی با نتیجه مشابه مغلوب شد و در مرحله بعد، خدایی برابر «پویو چنگ» از چین‌تایپه به پیروزی رسید و راهی نیمه‌نهایی شد.
او در نیمه‌نهایی «مددبایف» از قزاقستان را کنار زد و در دیدار پایانی، برابر حریفی از لهستان در دو راند متوالی به برتری رسید. به این ترتیب، خدایی در مجموع شش مبارزه، بدون آنکه حتی یک راند را واگذار کند، روی بلندترین سکوی قهرمانی جهان ایستاد.
نگاه حریفان به ورزشکاران ایران که از دل جنگ آمده بود
خدایی درباره واکنش حریفان نیز گفت که در آن مسابقات، نگاه ورزشکاران کشورهای دیگر به ایران را می‌دید؛ آنها اصلاً تعجب کرده بودند که تیم ملی ایران در آن دوران جنگ، تیمش را اعزام کرده است.
او ادامه داد: کشورهای دیگر برای ایران دست زدند و تبریک گفتند و از اینکه تیم ملی تکواندو با وجود جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل علیه ایران اعزام شده بود تشکر کردند، و این حضور سطح بازی‌ها را جذاب‌تر کرده بود.
به گفته عرفان خدایی، تیم ملی در آن مسابقات با اختلاف دو تا سه امتیاز، نایب‌قهرمان تیمی شد و بچه‌ها به لطف خدا خیلی خوب بازی کردند و نتیجه‌های خوبی گرفتند.
این نوجوان ورزشکار کرجی همچنین از کادر فنی تیم تشکر کرد که تیم را درست و اصولی انتخاب کرده بودند و همین انتخاب، بهترین نتیجه را برایشان رقم زد.

مدال طلا، تقدیم به کودکان شهدای میناب
یکی از احساسی‌ترین بخش‌های گفت‌وگو، لحظه‌ای بود که محمد عرفان خدایی از تقدیم مدال خود گفت.
او گفت که همان‌جا در ازبکستان، مدال طلای خود را به کودکان شهدای میناب تقدیم کرد؛ شهدایی که به گفته او در نامردترین و ناجوانمردانه‌ترین حالت ممکن به شهادت رسیدند.
او همچنین گفت زمانی که مدال طلا را گرفت، نخستین نام‌هایی که به ذهنش رسید، خانواده‌اش، رهبر شهید و جانفدایان شجاع پای لانچر ها بودند.
درباره پیام موفقیت ورزشکاران ایرانی در این شرایط جنگی نیز خدایی گفت که برای خودش افتخار خلق می‌کند و پیامش به جهانیان این است که ملت ایران هیچ‌گاه پاسخ زور را با ضعف نمی‌دهد؛ همان‌طور که سربازان در میدان جنگ با موشک‌هایشان ایران را به شکلی از اقتدار به جهان معرفی می‌کنند، ورزشکاران نیز در زمین رقابت، در کشوری خارجی، همان اقتدار و استقامت و قوی بودن کشور و سربلندی ایران را به نمایش می‌گذارند.
پیام محمدعرفان خدایی به مردم ایران
این نوجوان قهرمان جهان گفت‌وگوی خود را با پیامی به مردم ایران به پایان برد
او گفت پیامش این است که مردم ایران محکم پشت کشورشان بمانند و کم نیاورند؛ این کشورشان است که برایشان می‌ماند، در حالی که کشورهای دیگر همین‌طور می‌آیند ضربه می‌زنند تا مردم ایران را از کشورشان دلسرد کنند، اما مردم باید پای کشورشان بمانند و محکم کم نیاورند، چراکه این چیزها گذرا هستند و تنها کشور ایران است که می‌ماند.

محمد عرفان خدایی نخستین ورزشکار ایرانی است که در سال ۱۴۰۵ موفق به کسب مدال طلای جهانی شده است؛ افتخاری که در فروردین امسال، در ایام جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل علیه ایران و همزمان با بمباران شهرها به دست آمد.