وقتی جنگ مانع دریافت طلای آسیا نشد

پایگاه خبری تحلیلی آوای کرج، گروه استان‌ها: حمیدرضا عبدالمنافی _ در روزهایی که شهرهای ایران زیر آتش حملات جنگنده‌های آمریکایی و اسرائیلی بودند، ورزشکاران این سرزمین هم در میدان دیگری می‌جنگیدند؛ میدانی که سلاحش عزم و اراده بود، نه لانچر و رادار. «محمدطاها حسین‌پور»، پاراتکواندوکار ۲۲ ساله اهل قائم‌شهر و عضو تیم ملی، یکی از همین ورزشکاران بود؛ ورزشکاری که سلاحش دست و پا بود و میدانش تشک مسابقه.
اردوی تیم ملی پاراتکواندو در اوج روزهای جنگ، در رامسر برگزار می‌شد؛ شهری که مثل بسیاری نقاط دیگر کشور، در سایه هشدارهای پدافندی و اخبار حملات هوایی قرار داشت. تیم ملی پاراتکواندو از همان اردوی رامسر، مستقیم راهی اولان‌باتور مغولستان شد تا در یازدهمین دوره مسابقات قهرمانی پاراتکواندوی آسیا، مورخ ۲۵ می ۲۰۲۶ (۴ خرداد ۱۴۰۵)، به میدان برود؛ ملی‌پوشان تنها یک روز فرصت تمرین و ریکاوری در خاک مغولستان پیش از آغاز رقابت‌ها داشتند.

اردوی رامسر در اوج روزهای جنگ
روزهای اردوی رامسر، برای محمدطاها و هم‌تیمی‌هایش، روزهای عادی یک تمرین ورزشی نبود.
تمرینات فشرده در حالی پیش می‌رفت که شهرهای مختلف ایران هدف حملات جنگنده‌های آمریکایی و اسرائیلی قرار داشتند و هر لحظه احتمال هشدار حمله وجود داشت. او می‌گوید در آن روزها ذهنش همزمان درگیر دو میدان بود؛ میدان تمرین و آماده‌سازی جسمی، و میدانی نامرئی از نگرانی برای خانواده و هم‌وطنانی که در شهرهای مختلف زیر سایه تهدید زندگی می‌کردند.
با این‌همه، به گفته او، همین شرایط، انگیزه‌ای مضاعف برای او و هم‌تیمی‌هایش شد تا نشان دهند اراده ملی حتی در دل جنگ هم می‌تواند به ثمر بنشیند.
اعزامی بی‌وقفه از رامسر تا اولان‌باتور
تیم ملی بدون فرصت استراحت طولانی، از اردوی رامسر مستقیماً عازم مغولستان شد.
ملی‌پوشان تنها یک روز پیش از آغاز مسابقات، فرصت تمرین و ریکاوری در اولان‌باتور داشتند؛ فرصتی کوتاه که فشار مضاعفی بر ورزشکارانی گذاشت که پیش از این هفته‌ها زیر سایه جنگ تمرین کرده بودند.
محمدطاها این شرایط را با موقعیت سربازانی مقایسه می‌کند که پای سکوهای پرتاب موشک ایستاده بودند؛ به باور او، ورزشکاران میدان مسابقه هم به شیوه خود، برای اقتدار و افتخار کشور می‌جنگیدند، با این تفاوت که میدان آن‌ها را تماشاگران چند ده کشور جهان می‌دیدند.

کسب مدال طلای این‌بار در روزهای جنگی
رقیب اصلی محمدطاها در فینال، حریفی از ازبکستان بود؛ مبارزه‌ای که به گفته او دشوارتر از سال گذشته پیش رفت. او پیش از این نیز عنوان قهرمانی آسیا را در اختیار داشت و این‌بار باید آن را در برابر حریفی مصمم و شناخته‌شده حفظ می‌کرد.
خستگی روزهای اردوی رامسر، سفر بی‌فاصله به مغولستان و تنها یک روز فرصت ریکاوری، بر سختی این مبارزه هم افزوده بود؛ اما محمدطاها با تمرکز بر تجربه‌ای که در تمرینات رامسر به دست آورده بود، توانست از پس این آزمون دشوار برآید.
محمد طاها حسینی سرانجام موفق شد مدال طلای رده وزنی K44 منهای ۵۸ کیلوگرم را از آن خود کند؛ مدالی که بر اساس حکم رسمی صادرشده از سوی اتحادیه تکواندوی آسیا، در تاریخ ۲۵ می ۲۰۲۶ (۴ خرداد ۱۴۰۵) و در رقابت‌هایی با درجه بین‌المللی G2 به دست آمد.
این رقابت‌ها یک روز پیش از انتخابی بازی‌های پاراآسیایی ناگویا در همان شهر برگزار شده بود؛ نکته‌ای که بر اهمیت این عنوان قهرمانی برای آینده ورزشی محمدطاها می‌افزاید.
نواخته شدن سرود ملی ایران روی سکوی افتخار
او لحظه بالا رفتن پرچم ایران و پخش سرود ملی روی سکوی قهرمانی را یکی از پرمعناترین تجربه‌های زندگی‌اش توصیف می‌کند؛ لحظه‌ای که به گفته خودش، حس حضور در برابر چند ده کشور جهان و نمایندگی از خانواده و مردم ایران را به او منتقل کرد.
به گفته این قهرمان جهان، در آن لحظه، تصویر شهرهایی که تا چند هفته پیش زیر آتش حملات بودند در ذهنش زنده شد و این مدال را نه فقط برای خود، بلکه برای همه مردمی که آن روزهای سخت را سپری کردند، به دست آورد.

قدردانی از خانواده و کادر فنی
محمدطاها بخشی از موفقیت خود را مرهون حمایت خانواده، مربیان و تیم ملی می‌داند و تأکید دارد این مسیر بدون پشتیبانی آنان به ثمر نمی‌نشست.
او از کادر فنی تیم ملی و مربیانی که در روزهای اردوی رامسر، همزمان با جنگ، همچنان برنامه تمرینی را با انضباط پیش بردند، به‌ویژه یاد می‌کند و می‌گوید حضور آرام‌بخش آنان، به تیم کمک کرد تا با وجود شرایط بحرانی، تمرکز خود را از دست ندهد.
اردوی تازه در کرج‌ این‌بار در روزهای آرامش
محمد طاها حسینی به همراه تیم ملی پاراتکواندو حدود ۹ روز است به کرج آمده‌اند و در خانه تکواندوی استان البرز مشغول تمرینی تازه‌ است؛ اردویی که این‌بار، برخلاف روزهای رامسر، در فضایی آرام‌تر و به دور از تهدید حملات هوایی دنبال می‌شود. او این دوره را فرصتی برای تثبیت آمادگی و برنامه‌ریزی برای رقابت‌های پیش‌رو، از جمله انتخابی بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، می‌داند.

مطالبه‌ای برای پاراتکواندو
این قهرمان دارنده مدال طلای آسیا در رقابت‌های مغولستان در بخش دیگری از سخنان خود به وضعیت امکانات و حمایت از رشته پاراتکواندو اشاره می‌کند و از مسئولان فدراسیون تکواندو و وزارت ورزش می‌خواهد توجه بیشتری به این رشته و ورزشکاران دارای معلولیت داشته باشند.
به گفته او، با وجود موفقیت‌های پیاپی ورزشکاران پاراتکواندوی ایران در میدان‌های آسیایی و جهانی، حتی در دل روزهای جنگ، امکانات و حمایت‌های موجود هنوز متناسب با این دستاوردها نیست.
محمدطاها حسینی همچنین خطاب به نوجوانان و جوانان دارای معلولیت می‌گوید که میدان مسابقه، همچون میدان جنگ، عرصه‌ای برای اثبات اقتدار و افتخار است و هر مدال جهانی می‌تواند بر غرور و امید مردم ایران اثر بگذارد.
وی تأکید می‌کند که معلولیت جسمی هرگز مانع رسیدن به قله افتخار نیست و انگیزه و پشتکار می‌تواند هر مسیر دشواری، حتی در دل جنگ، را هموار کند.

روایت محمدطاها حسین‌پور، قهرمان طلایی آسیا، تنها روایت یک مدال نیست؛ تصویری از غیرت و ایستادگی ایرانی در روزهایی است که هم مدافعان وطن در میدان رزم برای حفظ امنیت کشور جانانه می‌جنگیدند و هم ورزشکاران ایران در میدان رقابت، برای سربلندی پرچم سه‌رنگ جمهوری اسلامی ایران به مصاف حریفان می‌رفتند.
اگر رزمندگان پای لانچرها و خطوط دفاع، از مرزهای این سرزمین پاسداری می‌کردند، ملی‌پوشان نیز روی تشک، تاتامی و سایر میدان‌های ورزشی با تکیه بر تعهد، اراده و غیرت ایرانی از اعتبار و غرور ملی دفاع می‌کردند.
طلای محمدطاها حسین‌پور در اولان‌باتور، فراتر از یک موفقیت ورزشی، نمادی از ملتی است که حتی در سخت‌ترین روزها نیز میدان را خالی نمی‌کند و برای عزت، اقتدار و سربلندی ایران تا آخرین لحظه می‌ایستد.